ويرانی (Havoc)؛ شبی که يک شهر زير مشت و لگد يک کارآگاه زخمی بيدار می‌ماند

«ويرانی» (Havoc) محصول مشترک امريکا و بريتانيا است؛ فيلمی در ژانر اکشن–جنايی–تريلر که در سال ۲۰۲۵ به صورت انحصاری روی نتفليکس منتشر شد. گرت اوانز، فيلمساز شناخته‌شده برای «The Raid»، در اينجا هم سراغ جهان تاريک جنايت شهری و فساد سيستماتيک رفته و با تکيه بر فيزيک بدن، خشونت عريان و ميزانسن‌های تنگ و خفه، يک قصه به‌ظاهر کلاسيک «کارآگاه تنها در جهنم شهر» را بازتعريف می‌کند. Wikidata+1

داستان از جايی شروع می‌شود که معامله‌ای بر سر محموله مواد مخدر به‌طرز فجيعی خراب می‌شود؛ چند جنازه روی زمين می‌ماند و پای تریادهای شرقی، باندهای محلی و سياستمداران آلوده به ميان می‌آيد. واکر، کارآگاه خسته و بدهکار، مأمور می‌شود پسر یاغی و گمشده يک سرمايه‌دار–سياستمدار قدرتمند را از دل اين جهنم بيرون بکشد؛ پسری که دزديدن همان محموله، جرقه‌ی اين هرج‌ومرج بوده است. شهر در يک شب بارانی و سنگين به ميدان مبارزه واکر با باندها، پليس‌های فاسد و گذشته‌ی سياه خودش تبديل می‌شود. Grokipedia+1

بار اصلی فيلم روی شانه‌های تام هاردی است که نقش واکر را بازی می‌کند؛ کارآگاهی که بيشتر شبيه مبارز خيابانی است تا يک مأمور رسمی قانون. در کنار او، با چهره‌هايی مثل فارست ويتاکر در نقش سياستمدار قدرتمند، جاستين کورنول در نقش پسر سرکش، و جسی می لی در نقش شريک تازه‌نفس واکر روبه‌رو هستيم؛ شخصيت‌هايی که هر کدام گوشه‌ای از فساد ساختاری شهر را نمايندگی می‌کنند. روابط ميان اين کاراکترها، مخصوصا کشمکش اخلاقی واکر ميان نجات جان يک جوان بی‌فکر و افشای شبکه‌ای از خيانت‌ها، به فيلم بعد انسانی و دراماتيک می‌دهد و مانع می‌شود «ويرانی» فقط به يک نمايش مشت و لگد تقليل پيدا کند. Grokipedia+1

جايی که «ويرانی» واقعا جان می‌گيرد، همين سکانس‌های اکشن است: راهروهای تنگ، راه‌پله‌ها، انبارهای تاريک، پشت‌بام‌های باران‌خورده و کوچه‌های خيس، مثل يک ميدان نبرد زنده طراحی شده‌اند. گرت اوانز دوباره امضای خودش را روی طراحی مبارزات می‌گذارد؛ درگيری‌ها طولانی، نفس‌گير و دردناک‌اند و دوربين معمولا نزديک بدن‌هاست تا وزن هر ضربه را حس کنيم. خشونت فيلم گرچه گاهی اغراق‌آميز به نظر می‌رسد، اما با فضای فاسد و پوسيده شهری که هيچ چيز در آن پاک نمانده، هماهنگ است و احساس «فرسايش» را به تماشاگر منتقل می‌کند. Grokipedia

با اين حال، «ويرانی» از نظر داستانی چرخ را از نو اختراع نمی‌کند؛ خط اصلی قصه، همان الگوی آشناي «کارآگاه زخمی در دل توطئه‌های مافيایی و سياسی» است و برخی پيچش‌ها برای مخاطبان قديمی سينمای جنايی قابل پيش‌بينی است. با اين وجود، ترکيب کاریزمای تام هاردی، ريتم پرادرينالين، و فيزيک خشن اکشن‌ها باعث می‌شود فيلم برای دوستداران اکشن تيره و فضای نوار مدرن، تجربه‌ای جذاب و ديدنی باشد؛ مخصوصا اگر توقع يک شاهکار کاملا تازه، و نه بيشترين حد ارتقای يک فرمول محبوب ژانری، را از آن نداشته باشيم.