دستی که گهواره را تکان می‌دهد – کابوس مادری در دل یک بازسازی مدرن

در این بازسازی، کایتلین مورالِس (مری الیزابت وینستد) وکیل سابق و مادری خسته است که تازه دومین دخترش را به دنیا آورده و بین نقش مادری، ازدواج با میگل و مدیریت خانه گیر افتاده. او که در آستانه فروپاشی عصبی است، با دختر جوانی به نام پولی مورفی (مایکا مونرو) آشنا می‌شود؛ زنی ظاهراً فروتن و دلسوز که با پیشنهاد پرستاری از بچه‌ها، به‌تدریج به قلب خانه و خانواده راه پیدا می‌کند. پولی با حوصله و گرمای رفتارش دل دختر بزرگ‌تر، اما، و حتی میگل را می‌برد و به‌سرعت به عضوی از خانواده تبدیل می‌شود؛ اما ریزاتفاق‌های مشکوک و حس ناامنی در دل کایتلین می‌کارد؛ حسّی که هیچ‌کس حاضر نیست جدی‌اش بگیرد. Wikipedia+1

هرچه حضور پولی پررنگ‌تر می‌شود، کنترل کایتلین بر زندگی‌اش کم‌تر می‌شود. پرستار تازه‌وارد، در ظاهر فرشته‌نجات است؛ اما در خفا با دست‌کاری داروهای کایتلین و ایجاد حوادث کوچک و بزرگ، او را نزد خانواده و اطرافیان بی‌ثبات و پرخاشگر نشان می‌دهد. از غذای آلوده‌ای که همه را بیمار می‌کند تا ماجرای آتش‌بازی، همه‌چیز طوری طراحی شده که کایتلین دائماً در موضع اتهام قرار بگیرد؛ گویی پولی با آرامش شیطانی خود در حال پاک‌کردن ردّ پایش و جا زدن خودش به‌عنوان مادرِ واقعی‌تر، مسئول‌تر و «قابل‌اعتمادتر» بچه‌هاست. Wikipedia+1

به‌تدریج پرده از گذشته این دو زن کنار می‌رود و فیلم از یک داستان «پرستار خطرناک» ساده، تبدیل به رویارویی دو قربانی قدیمی می‌شود که سرنوشت‌شان در کودکی در آتشی واحد به هم گره خورده است. ما می‌فهمیم که پشت نقاب مهربانی پولی، زخمی کهنه و عطش انتقامی ریشه‌دار پنهان شده؛ زخمی که ریشه در کودک‌سالی، سوءاستفاده و آتش‌سوزی مرگ‌باری دارد که خانواده‌اش را نابود کرده. در نقطه اوج، خانه‌ای که قرار بود پناه کودکان باشد به میدان جنگ روانی و فیزیکی بین کایتلین و پولی تبدیل می‌شود؛ نبردی که نه‌فقط برای حفظ جان بچه‌ها، بلکه برای بازپس‌گیری هویت و حق مادری است. Wikipedia

فیلم در کنار تعلیق و خشونت، بر اضطراب‌های مدرن مادری، فشارهای اجتماعی روی زنان شاغل و مرز مبهم بین قربانی و متهم انگشت می‌گذارد. بازی وینستد ترکیبی از脆‌بودن و خشم است و مایکا مونرو چهره‌ای می‌سازد که هم‌زمان دلسوز، سرد و ترسناک است؛ ترکیبی که بار بخش عمده تنش فیلم را به دوش می‌کشد. منتقدان در واکنش، بین دو قطب تقسیم شده‌اند: گروهی فیلم را بازخوانی امروزی و قابل‌توجیهی از تریلر کلاسیک می‌دانند که با روان‌شناسی عمیق‌تر و فضاسازی کارآمد به روز شده، و گروهی دیگر آن را بازسازی‌ای نسبتاً غیرضروری و بعضاً قابل‌پیش‌بینی توصیف کرده‌اند که بیش از حد به فرمول‌های آشنا تکیه می‌کند. با این حال، «دستی که گهواره را تکان می‌دهد» به‌عنوان تریلری خانوادگی‌–روان‌شناختی، موفق می‌شود مخاطب را وارد کابوسی کند که از امن‌ترین نقطه زندگی، یعنی آغوش مادر، شروع می‌شود. rottentomatoes.com+2rogerebert.com+2