سرد، تکراری، اما جذاب؛ معرفی فیلم «Mickey 17» (۲۰۲۵)

«Mickey 17» تازه‌ترین فیلم بونگ جون‌هو، خالق «Parasite»، است؛ فیلمی علمی‌تخیلی و کمدی‌سیاه که در سال ۲۰۲۵ اکران شد و رابرت پتینسون را در یکی از عجیب‌ترین نقش‌های کارنامه‌اش قرار می‌دهد. قصه در آینده و در یک مأموریت استعمار فضایی رخ می‌دهد؛ جایی که شرکت‌ها و سیاستمدارها برای ساخت «بهشت جدید» در یک سیاره یخی، عملاً از انسان‌های قابل‌جایگزین مثل میکی سوءاستفاده می‌کنند. این ترکیب سرمایه‌داری افسارگسیخته، استعمار سیاره‌ای و طنز تلخ، امضای آشنای بونگ جون‌هو را همراه خودش دارد. Wikipedia+1

هسته داستان حول شخصیت میکی بارنز می‌گردد؛ انسانی که به‌عنوان «Expendable» به تیم ملحق می‌شود؛ یعنی کارگر ارزان‌قیمتی که هر مأموریت کشنده‌ای را او انجام می‌دهد و هر بار که می‌میرد، نسخه‌ای جدید از او با حافظه تقریباً کامل چاپ می‌شود. مقصد آن‌ها سیاره یخی نِیفلهایم است؛ دنیایی سرد، خشن و پر از موجودات ناشناخته که در آن جان آدمیزاد کم‌ارزش‌تر از تجهیزات و سلاح‌هاست. هر مرگ میکی، مثل ری‌استارت یک بازی است، اما به‌تدریج روی روان او و اطرافیانش سایه می‌اندازد و سؤال «اصلاً کدام میکی، میکیِ واقعی است؟» آرام‌آرام جدی می‌شود. IMDb+1

نقطه‌ای که فیلم را وارد فاز عجیب‌تری می‌کند، جایی است که میکی ۱۷ در مأموریتی روی سطح سیاره گم می‌شود و همه فکر می‌کنند مرده است، پس چاپخانه زیستی نسخه بعدی را فعال می‌کند و «Mickey 18» به دنیا می‌آید. مشکل؟ میکی ۱۷ نمرده و برمی‌گردد! حالا دو نسخه از یک آدم، در سیستمی حضور دارند که تحمل «چندتایی‌ها» را ندارد و رهبر مستبد مستعمره، با بازی مارک رافالو، اساساً این وضعیت را خطری برای نظم و قدرت خودش می‌بیند. کشمکش بین این دو میکی، هم خنده‌دار است، هم اضطراب‌آور، و هم بستری می‌شود برای طرح سؤال‌های جدی درباره فردیت، جایگزین‌پذیری انسان و معنای زنده بودن. Wikipedia

در کنار پتینسون، حضور بازیگرانی مثل نائومی اَکی، استیون ین و مارک رافالو، به فیلم وزن و تنوع می‌دهد. بونگ جون‌هو مثل همیشه از ژانر به‌عنوان ابزار استفاده می‌کند؛ یک لحظه در حال خندیدن به موقعیت‌های ابسورد و دیالوگ‌های تند و تیز هستیم، لحظه بعد در دل یک بحران اخلاقی یا سکانس ترسناک و خشن فرو می‌رویم. همین بازی با لحن، برای برخی تماشاگرها جذاب و برای بعضی‌ها «شلوغ» و خسته‌کننده است، و نتیجه‌اش فیلمی است که در نقدها عموماً مثبت ولی نه یکدست ستایش‌شده، و در گیشه هم چندان در حد بودجه سنگینش منفجر نشده است. Wikipedia+1

در نهایت «Mickey 17» از آن فیلم‌هایی است که یا دوستش دارید یا حوصله‌تان را سر می‌برد؛ وسط خیلی ندارد. اگر دنبال یک علمی‌تخیلی مرتب، کلاسیک و تمیز هستید، شاید این همه پرش بین کمدی، هراس، درام و سیاست، حوصله‌تان را سر ببرد. اما اگر از دنیاهای عجیب، ایده‌های فلسفی درباره هویت و بدن، و نقد گزنده سیستم‌های قدرت در قالب شوخی‌های سیاه لذت می‌برید، این فیلم می‌تواند تجربه‌ای متفاوت و ماندگار باشد؛ روایتی از انسانی که بارها می‌میرد، اما جامعه‌ای که او را مصرف می‌کند انگار هیچ‌وقت یاد نمی‌گیرد خودش باید تغییر کند.