همه‌چیز عالی می‌شود؛ وقتی یک خانواده تئاتری زیر بار رویاها خم می‌شود

«Everything's Going to Be Great» ساخته جان اس. برد و نوشته استیون راجرز، یک کمدی‌درام ۹۵ دقیقه‌ای محصول ۲۰۲۵ است که بیشتر از آن‌که درباره موفقیت باشد، درباره توهم موفقیت و بهایش حرف می‌زند. داستان در اواخر دهه ۸۰ میلادی می‌گذرد و روی خانواده اسمارت متمرکز است؛ خانواده‌ای که زندگی‌شان با صحنه تئاتر گره خورده و همه چیزشان را روی این رویا شرط بسته‌اند. حضور برایان کرانستون و الیسون جنی در نقش والدین این خانواده، از همان ابتدا به فیلم وزن و اعتبار بازیگری می‌دهد. Wikipedia+1

خانواده اسمارت در کانزاس یک سالن و گروه تئاتری محلی را اداره می‌کنند؛ بادی اسمارت (کرانستون) کارگردان جاه‌طلبی است که خیال دارد کار را بزرگ‌تر کند و به شهرهای دیگر برود، در حالی که همسرش میسی (جنی) و دو پسرشان هرکدام دغدغه‌های خودشان را دارند. لِستر، پسر جوانی است که هم در مدرسه غریبه است و هم در خیال‌های خودش با شبح اسطوره‌های تئاتر گفت‌وگو می‌کند؛ در مقابل، درک بیشتر دلش با فوتبال و زندگی «نرمال» است و از این کوچ‌کردن‌های مداوم خسته شده. این تضادها کم‌کم از سطح شوخی و لحظات کمدی، به تنش‌های جدی خانوادگی تبدیل می‌شود. Wikipedia+1

وقتی بادی تصمیم می‌گیرد به امید آینده‌ای بهتر، خانواده را به سالن تئاتری جدید در نیوجرسی منتقل کند، رویاها در برخورد با واقعیت ترک برمی‌دارند. سالن جدید سخت تماشاگر جذب می‌کند، فروش افت می‌کند و فشار مالی، خانواده را مجبور می‌کند حتی مدتی با برادر دورافتاده میسی زندگی کنند. در این میان، خود میسی که سال‌ها نقش همراهِ ساکت را بازی کرده، شروع می‌کند به زیر سؤال بردن همه چیز؛ از انتخاب‌های بادی گرفته تا نادیده‌گرفته‌شدن خواسته‌های خودش. فیلم با همین خط، به شکلی نرم و انسانی، فرسودگی عاطفی در سایه رویاهای بی‌پایان را نشان می‌دهد. Wikipedia+1

هما‌ن‌قدر که فیلم درباره تئاتر است، درباره ژنتیک عجیبی هم هست که گاهی انگار «هنر و استیج» را در خون آدم‌ها می‌ریزد؛ چیزی که منتقدان هم رویش دست گذاشته‌اند. لستر در عین طردشدگی، به‌نوعی میراث‌دار جنون تئاتری پدر است و رابطه‌اش با میسی، بُعد احساسی تازه‌ای به داستان می‌دهد. فیلمنامه، بین لحظات تلخ خانوادگی و موقعیت‌های کمیک ناشی از اجراهای خراب، مدام در رفت‌وآمد است؛ نه آن‌قدر سیاه‌نمایی می‌کند که ناامیدکننده شود، نه آن‌قدر همه‌چیز را شیرین می‌گیرد که غیرواقعی به نظر برسد. Wikipedia+1

از نظر واکنش‌ها، «Everything's Going to Be Great» نقدهای متوسط تا مثبت گرفته؛ در راتن تومیتوز حدود ۶۰٪ نظرات منتقدان مثبت است و بسیاری از آن‌ها معتقدند فیلم زیر بار ایده‌های زیادش کمی شلخته می‌شود، اما بازی‌های قدرتمند کرانستون و جنی آن را روی آب نگه می‌دارد. در مقابل، برخی نقدها از این می‌گویند که فیلم مثل یک سیت‌کام کش‌دار است که وانمود می‌کند «فیلم جدی» است. نتیجه اما برای تماشاگر عادی، یک تجربه دلنشین است: ترکیبی از شوخی، تلخی، موسیقی، بگومگوهای خانوادگی و در نهایت این حس آرام که شاید واقعا «همه‌چیز عالی نشود»، ولی می‌تواند قابل تحمل و حتی دوست‌داشتنی باشد.