یک ماجراجویی بزرگ جسورانه زیبا؛ سفر در جاده‌ای که به گذشته دل بسته و آینده را می‌سنجد

در این فیلم فانتزی-رمانتیک به کارگردانی کوگونادا و نویسندگی ست ریس، نقطه شروع همه‌چیز یک آشنایی ساده در یک مراسم عروسی است؛ دیوید (کالین فارل) و سارا (مارگو رابی) ظاهرا هیچ وجه مشترکی ندارند، اما اجبار سفر با یک خودروی اجاره‌ای و مسیریابی که «عادی» نیست، آن‌ها را وارد مسیری می‌کند که قوانین زمان در آن شل و منعطف شده‌اند. ماشین، به‌جای رساندنشان به مقصد بعدی در نقشه، آن‌ها را به لحظاتی تعیین‌کننده در زندگی‌شان پرت می‌کند؛ جایی که تصمیم‌های اشتباه، دل‌شکستگی‌ها و راه‌های نرفته، دوباره جان می‌گیرند. IMDb+2Wikipedia+2

هسته دراماتیک فیلم بر ایده وسوسه‌انگیزی بنا شده: اگر می‌توانستی بعضی لحظات گذشته را دوباره ببینی، آیا واقعا تغییرشان می‌دادی یا فقط بهتر می‌فهمیدی چرا آن‌گونه رخ داده‌اند؟ کوگونادا این سؤال را با ریتمی نسبتا آرام و متکی بر گفت‌وگو پیش می‌برد؛ هر درِ تازه‌ای که مسیریاب جادویی باز می‌کند، مثل فصل تازه‌ای از دفتر خاطرات است که ورق می‌خورد. دیوید و سارا در این رفت‌وبرگشت‌های زمانی، نه فقط گذشته خود را کشف می‌کنند، بلکه در آینه زندگی دیگری، زخم‌ها و کور شدن‌های خودشان را هم می‌بینند؛ همین هم‌سفر بودنِ ناخواسته، آرام‌آرام به پیوند عاطفی دو شخصیت شکل می‌دهد. Wikipedia+1

از نظر بصری، فیلم یک کارت‌پستال متحرک است: تصویربرداری بنجامین لوب با قاب‌های متقارن، رنگ‌های گرم و گاهی حال‌وهوای سپیا، حس نوستالژی و رویابودن این سفر را تقویت می‌کند. موسیقی جو هیساایشی – در یکی از تجربه‌های مهم او در سینمای هالیوود – به‌طرز ملایمی روی تصاویر می‌نشیند و لحظات احساسی را بدون شعار و داد و فریاد، چند درجه عمیق‌تر می‌کند. این وجه تکنیکی باعث می‌شود حتی وقتی قصه کمی شیرین و شکرک‌زده می‌شود، چشم و گوش تماشاگر همچنان درگیر زیبایی شنیداری و دیداری اثر بمانند. FilmiFIN.net+1

بازی کالین فارل و مارگو رابی در نقش دو آدم خسته، پشیمان و کمی گم‌گشته، ستون احساسی فیلم را می‌سازد؛ شیمی میان این دو، به‌خصوص در لحظات ساکت و پرمکث، باورپذیر و دوست‌داشتنی است. در عین حال، فیلم به‌خاطر شیرینی و امنیت زیاد در روایت، از تبدیل شدن به یک درام تکان‌دهنده و ریسکی باز می‌ماند؛ بیشتر شبیه قصه‌گویی آرام کنار آتش است تا یک انفجار عاطفی. «یک ماجراجویی بزرگ جسورانه زیبا» در نهایت مثل همان عنوانش عمل می‌کند: بزرگ و زیبا و تا حدی جسور در ایده، اما در اجرا بیشتر به یک رویای لطیف و گذرا شبیه است تا سفری که زندگی‌ات را برای همیشه زیرورو کند.