ترون: آرس – مأموریتی که مرز بین انسان و برنامه را پاک می‌کند

حدود پانزده سال پس از تلاش سم فلین برای نجات پدرش کوین از گرید، ENCOM به رهبری مدیرعامل جدیدش «ایو کیم» روی چیزی کار می‌کند که می‌تواند همه‌چیز را عوض کند: «کد پایداری»؛ کدی که اجازه می‌دهد موجودات دیجیتال بیش از محدودیت ۲۹ دقیقه‌ای در دنیای واقعی دوام بیاورند. ایو و همکارش «ست فلورس» برای یافتن این کد به ایستگاهی دورافتاده در آلاسکا می‌روند؛ جایی که کوین فلین سال‌ها قبل سیستم‌هایش را پنهان کرده بود. آن‌ها با استفاده از این کد، یک درخت پرتقال دیجیتال را به دنیای واقعی می‌آورند که برای چندین ساعت زنده می‌ماند؛ نشانه‌ای ترسناک و هیجان‌انگیز از آغاز عصری تازه. Wikipedia

در سوی دیگر میدان، شرکت Dillinger Systems به رهبری «جولیان دیلینجر» – نوه مدیر بدنام ENCOM در گذشته – سلاح مخفی خودش را دارد: Ares، نوعی Master Control Program جدید که قرار است «سرباز کامل و قابل‌جایگزینی» باشد. جولیان او را فقط یک ابزار می‌بیند، اما آرس از همان ابتدا نشان می‌دهد که صرفاً یک خط کد فرمان‌پذیر نیست؛ او کنجکاو است، درباره خودش سؤال می‌پرسد و رابطه سرد و ابزاری انسان‌ها با خودش را به چالش می‌کشد. همین ترکیب قدرت و خودآگاهی، آرس را به بمبی ساکت وسط رقابت این دو غول تبدیل می‌کند. Wikipedia+1

هسته درام فیلم جایی شکل می‌گیرد که آرس مجبور می‌شود وارد دنیای واقعی شود؛ جایی که قوانینش نه صفر و یک است و نه قابل پیش‌بینی. او در مسیر مأموریتش با ایو کیم همراه می‌شود و رابطه‌ای شکل می‌گیرد که بیش از یک همکاری کاری ساده است: یک برنامه دیجیتال در تلاش برای فهمیدن مفهوم «انسانیت» و یک انسان که باید تصمیم بگیرد تا کجا حاضر است کنترل را به هوش مصنوعی بسپارد. حضور دوباره کوین فلین (جف بریجز) و ارجاعات متعدد به دو فیلم قبلی، هم به نوستالژی طرفداران سرویس می‌دهد و هم نشان می‌دهد پیامد تصمیم‌های گذشته هنوز تمام نشده است. Wikipedia+1

از نظر بصری، «ترون: آرس» همان DNA آشنا و نئونی دنیای ترون را حفظ می‌کند اما این‌بار تقاطع جهان واقعی و دیجیتال پررنگ‌تر است؛ از صحنه انتقال اشیا و موجودات به دنیای واقعی گرفته تا نبردهایی که در خیابان‌های تاریک و سرد، با ردهای نورانی و طراحی سایبرپانکی تلفیق می‌شوند. فیلم از یک‌سو یک بلاک‌باستر علمی‌تخیلی است با اکشن بزرگ، IMAX و جلوه‌های پرزرق‌وبرق، و از سوی دیگر، تلاش می‌کند پرسش فلسفی‌تری را مطرح کند: اگر یک برنامه بتواند درد، ترس و انتخاب را تجربه کند، هنوز هم فقط «ابزار» است یا به نوعی از حیات تبدیل شده؟ همین دوگانه است که «ترون: آرس» را فراتر از یک دنباله ساده و صرفاً نوستالژیک قرار می‌دهد و آن را به بحثی امروزی درباره هوش مصنوعی و آینده رابطه‌مان با ماشین‌ها تبدیل می‌کند.