رهایی (Drop) – قرار گرفتن در تیررس یک صدای ناشناس

«رهایی» به کارگردانی کریستوفر لندون و با بازی مگان فیهی در نقش «وایولت»، در نگاه اول یک تریلر تکنولوژیک دیگر به نظر می‌رسد؛ از همان‌ها که یک اپلیکیشن یا تماس ناشناس، زندگی عادی آدم‌ها را به جهنم تبدیل می‌کند. اما فیلم خیلی زود نشان می‌دهد تمرکزش فقط روی ترس از فناوری نیست، بلکه روی شکنندگی روزمره‌ی یک مادر تنهاست؛ مادری که می‌خواهد بعد از سوگواری و سال‌ها فرسودگی عاطفی، فقط برای چند ساعت «خودش» باشد، نه فقط «مامان».

داستان از جایی اوج می‌گیرد که وایولت در اولین قرارش با «هنری» – مردی جذاب‌تر و مهربان‌تر از چیزی که انتظار داشته – در حال تجربه‌ی یک شب معمولی است که یک تماس تلفنی همه چیز را منحرف می‌کند: فردی ناشناس از پشت خط، تمام جزئیات زندگی‌اش را می‌داند، از محل خانه تا وضعیت پسر کوچک و پرستارش. او به وایولت دستور می‌دهد بی‌آن‌که چیزی لو بدهد، دقیقاً همان کارهایی را انجام دهد که می‌شنود؛ کوچک‌ترین لغزش یعنی مرگ فرزندش. از این‌جا به بعد، هر لبخند در رستوران، هر قدم در خیابان و هر نگاه به هنری، تبدیل می‌شود به میدان مین.Wikipedia

فیلم در لایه‌ی زیرین، روی دو ترس عمیق سوار می‌شود: ترس مادر از از دست دادن فرزند، و ترس انسان مدرن از دیده شدن و کنترل شدن. لندون با استفاده از لوکیشن‌های ظاهراً معمولی – کافه، خیابان، خانه – حس ناامنی را تزریق می‌کند؛ جایی که مخاطب کم‌کم می‌فهمد مهم نیست وایولت کجاست، مهم این است که «آن‌ها» همه‌جا هستند و نگاه می‌کنند. هر دستور تلفنی هم فقط یک فرمان ساده نیست؛ یک آزمایش روانی است روی میزان اطاعت، تحمل گناه و مرزهای اخلاقی.

از نظر اجرا، «رهایی» تریلری است که به‌جای اتکا به جامپ‌اسکرهای ارزان، بیشتر روی تنش تدریجی، بازی بازیگران و کات‌های حساب‌شده می‌ایستد. مگان فیهی طیفی از احساسات را طی می‌کند: از امید کم‌جان شروع یک رابطه‌ی تازه تا وحشت فلج‌کننده و خشم بی‌پناهی. بازی مقابلش، براندون اسکلنار در نقش هنری، عمداً کمی مبهم و دوپهلو طراحی شده تا تماشاگر تا مدت‌ها نداند او بخشی از مشکل است یا هم‌دست ناخواسته‌ی این کابوس. موسیقی و طراحی صدا هم طوری چیده شده که خودِ زنگ تلفن، با هر بار تکرار، ضربان قلب تماشاگر را بالا ببرد.IMDb+1

در نهایت، «رهایی» شاید ژانر را اختراع نکند، اما نسخه‌ی به‌روزشده‌ای از «ترس از کنترل از راه دور» است؛ ترکیبی از درام شخصی، ترس روان‌شناختی و نقدی ضمنی به دنیایی که در آن، یک تماس ناشناس می‌تواند تمام زندگی را به گروگان بگیرد. اگر به تریلرهای شخصیت‌محور علاقه داری؛ فیلم‌هایی که بیشتر از هیولا، از تصمیم‌های آدم‌ها می‌ترسی، «رهایی» می‌تواند برایت یک تجربه‌ی پرتنش، نفس‌گیر و در عین حال surprisingly احساسی باشد.