هپی گیلمور ۲ – بازگشت قهرمان عصبی گلف

در «هپی گیلمور ۲»، هپی سال‌هاست از دنیای حرفه‌ای گلف فاصله گرفته؛ زندگی‌اش بعد از مرگ همسرش و سقوط شدید مالی از هم پاشیده و حالا در یک سوپرمارکت کار می‌کند و با اعتیاد به الکل دست‌وپنجه نرم می‌کند. وقتی متوجه می‌شود شهریه مدرسه باله در پاریس برای دخترش سر به فلک می‌کشد، ناچار می‌شود دوباره به گلف برگردد و به پیشنهاد یک لیگ تجاری جدید به نام Maxi Golf فکر کند؛ لیگی که بیشتر شبیه سیرک اسپانسرها و ضربه‌های اغراق‌شده است تا ورزش حرفه‌ای. همین تصمیم، او را دوباره وسط رقابتی می‌گذارد که هم باید خرج خانواده را بدهد، هم با شیاطین درونی خودش بجنگد. Box Office Mojo+1

فیلم از همان ابتدا روی تضاد جذاب خودش حساب می‌کند: قهرمانی که بلد است با مشت مشکلات را حل کند، در زمینی که همه‌چیز باید «مودب و حرفه‌ای» باشد. بازگشت شخصیت‌های قدیمی مثل ویرجینیا، شیوتر مک‌گوین و حتی هال L، همراه با حضور چهره‌های واقعی دنیای گلف و کلی سلبریتی، فیلم را به جشن بزرگ نوستالژی برای طرفداران قسمت اول تبدیل کرده است. از آن طرف، شوخی‌های تند، شوک‌های بصری، و صحنه‌های «توپ خوردن به همه‌جا» همان انرژی لوس و شلوغ هپی گیلمور قدیمی را زنده می‌کند؛ چیزی بین اسلپ‌استیک سطح پایین و یک‌جور انرژی بی‌وقفه که یا کاملاً با آن همراه می‌شوید، یا از همان نیمه اول عطایش را به لقایش می‌بخشید. Wikipedia+1

در لایه زیرین این شلوغ‌کاری‌ها، فیلم سعی می‌کند قصه یک مرد شکسته را تعریف کند که زیر فشار احساس گناه و سوگ، دوباره یاد می‌گیرد برای کسی غیر از خودش بجنگد. رابطه هپی با دخترش و تلاش او برای حفظ پاکی (ترک الکل، رعایت تعهدات دادگاه، و فرار از دعواهای همیشگی) به فیلم وزنی احساسی می‌دهد که در قسمت اول کمتر دیده می‌شد. در عین حال، رقابت بین تور سنتی گلف و لیگ پرزرق‌وبرق Maxi Golf، طعنه‌ای مستقیم به دنیای امروز ورزش حرفه‌ای، اسپانسرها و لیگ‌های تازه‌به‌دوران‌رسیده است؛ جایی که مرز بین «ورزش» و «شو» تقریباً پاک شده. Wikipedia+1

«هپی گیلمور ۲» از نظر نقدها و امتیازها هم دقیقاً وسط زمین ایستاده: منتقدان روی ترکیب شوخی‌های بسیار سطح پایین، وابستگی سنگین به نوستالژی و حضور سیل‌وار شخصیت‌های مهمان دو دل‌اند؛ اما خیلی‌ها قبول دارند که فیلم همان چیزی است که باید باشد: یک بازگشت شلوغ، پر سروصدا و احساساتی به «Happy Place» قدیمی. برای مخاطبی که با فیلم اول بزرگ شده و هنوز دلش برای آدمی تنگ می‌شود که با استایل هاکی، توپ گلف را مثل موشک شلیک می‌کرد، این دنباله حکم یک دیدار دوباره‌ را دارد؛ دیداری که شاید شاهکار سینمایی نباشد، اما دقیقاً همان غذای فست‌فودی است که از قبل می‌دانید ناسالم است، ولی باز هم با لبخند کامل تا ته‌اش را می‌خورید. Wikipedia+1